Have you ever felt the pain of losing someone close to you, shame after doing something you regret, or anger after hearing about another child abused? Death, shame, injustice- in all these things something in us seems to cry out, “this isn’t the way it’s supposed to be…” Like a fish out of water, something feels out of place when we both do evil and experience it against us. However, if a fish feels out of place when it’s on dry land, there’s such a place called the sea where it will feel at home again. So also when we feel out of place in a world of evil around us, could it be that we too were made for another kind of world – one where death, evil and shame don’t exist? The Bible says our world used to be this way, and these longings in us are echoes of the home we come from and were made for. Just as a tree needs sunlight, not darkness in order to survive, so we were designed not for evil but for God in order to flourish. These 4 trees tell God’s story of the world according to the Bible – that is, the perfect world we came from, how this world was broken by evil and what God has done to bring it back.

The Tree of Life – Creation

“And God saw everything that he had made, and behold, it was very good” -Genesis 1:31

In the beginning, God created the heavens and the earth, and everything that God made was very good. When God made humans, however, unlike the animals he created them in his own image to reflect and imitate him in a unique way. Similar to himself, God gave humans artistic abilities to build and create, he gave them a unique authority to rule over all his creation and take care of it just as he cares for the universe. Last of all, and fundamental to God’s nature is that God is love (1 John 4:8); thus, God gave humans a deep capacity to love as he does, in intimate relationship with himself and with each other.

The Bible says the first people God made were Adam and Eve whom he placed in a beautiful garden called Eden to work and care for it. In this garden there was perfect harmony between everything God made- something the Bible calls “shalom”. This shalom is the natural overflow of God’s harmonious nature, resulting in our perfect relationship with each other, with God and with creation. The Bible describes Adam and Eve as being “naked and unashamed”, meaning they were both totally vulnerable and yet completely loved and accepted by God and each other. Shame and evil were totally unknown to Adam and Eve because up to that time they had known nothing other than God’s love as they walked with him in his presence. Everything was as it’s supposed to be.

In the midst of this garden, however, was a special tree called the Tree of Life, and by eating its fruit God would enable Adam and Eve to live forever. God told Adam and Eve they were free to eat of any tree in the Garden, all except for one; that is, the tree of the Knowledge of Good and Evil. He warned them that the day they ate of this particular tree, they would surely die.

The Tree of the Knowledge of Good and Evil – The Fall

“Then the eyes of both were opened, and they knew that they were naked” -Genesis 3:7

The fruit of the tree of the Knowledge of Good and Evil promised a new kind of knowledge apart from God and apart from his design for mankind. Allured by its beauty and the desire for this knowledge, Adam and Eve ate the fruit from this tree, casting off God’s reign from their lives. At that very moment, the Bible says “their eyes were opened and they knew that they were naked”, meaning they experienced shame for the very first time. Immediately they sewed fig leaves together to cover themselves and tried to hide themselves from God. That day, Adam and Eve gained a new kind of knowledge, but not the kind they hoped for. This knowledge of evil brought shame and strife between all living things, as Adam and Eve instantly started blaming each other and God for what happened. Adam and Eve didn’t physically die that day, but spiritually something else died inside. They were banished from the Garden and cut off from God, the source of life. Slowly but surely the curse of sin began working itself out in their lives, ultimately leading to physical death for themselves and all mankind.

The fact is that some knowledge is not worth knowing… Knowledge of evil, just like the knowledge of drugs is one such knowledge. Before taking the first shot of heroin a person can live completely content without it, but as soon as they experience this new knowledge they become a slave to the drug- they can’t live without it. Often an addict will both crave the drug and hate it at the same time because they know it’s slowly destroying their body; so it is with sin. Its fruit tastes good in the moment, but after swallowing, it leaves you feeling emptier than before with no place to go but to run back for more. Sin is the never-ending quest to fill the emptiness within us and return to God’s “shalom” apart from God. Just as a starving person might steal bread from others to fill their own hungry stomach, so also apart from God we rob dignity from others to make ourselves feel valuable again. Sin leads us to mistreat others and act selfishly toward them in order to fill our own spiritual hunger for meaning and lasting joy. This way of evil, however, is completely contrary to God’s others-focused self-giving nature, as well as to the nature God created us with. When we follow the way of evil we tarnish the image of God in us; like spitting on a picture of your father, so it’s like spitting on a picture of God when we use the gift he’s given us for evil rather than for good. However, our bodies were not made for evil but for God. Only when connected to God our spiritual longings are fully satisfied. Just as a person with a full-stomach is likely to share their bread with others rather than steal, so it is with anyone filled with the life of God. You no longer need to steal in order to be filled; rather, you freely give and love out of the fullness of God’s life within you. This was life before sin entered the world.

Knowledge of evil, however, stripped us of this fullness leaving us spiritual empty and full of shame. And just like Adam and Eve, people strive to cover their “nakedness” and feel valuable again through all forms of pride, religion and self-righteousness. Similarly, people often cover their shame by denying the evil that they do, justifying it, blaming others, or simply trying to ignore it. We may be able to fool others when we cover our shame, but we can’t fool God. He sees into our hearts.

Nevertheless, at the end of this story we see a glimmer of hope as God looks down on Adam and Eve with compassion. After they attempt to make clothes for themselves with fig leaves, God, himself, intervenes and makes better clothes for them; clothing them with the skins of an animal (Genesis 3:21). Just as God clothed Adam and Eve at the beginning, so we see later in the Bible’s story that the only clothing good enough to cover our shame are the clothes that God provides.

The Tree of the Cross – Redemption

“For the wages of sin is death, but the gift of God is eternal life in Christ Jesus our Lord” -Romans 6:23

Throughout the Bible’s story mankind turns their back on God, but God never gives up on mankind. Through one man, Abraham, God created the nation of Israel to be a light to the nations, and gave them his law to show people the way back to God. The heart of God’s law was summed up in this: “To love God with all your heart, soul, mind and strength” and “to love your neighbor as yourself.” (Matthew 22:37) Genuine love for God and for others is the first step in restoring us back to the way we were made to be. However, nobody has ever been able to fully keep this law, as sin leads us to love other things more than God and people; thus, evil has continued on in the world. While God sent many prophets to Israel to teach them the way of God, this ultimately couldn’t save people from their root problem – that is, indwelling sin in their hearts. Consequently, throughout the Bible God continually promised a Messiah, an ultimate Deliverer, who would save people from their sins (Isaiah 53) and restore this world once and for all. But to accomplish this big of a task, this would need to be more than a prophet and more than a man, namely God, himself (Isaiah 9:6-7).

Many years later, around 4 B.C., God fulfilled his promise and sent Jesus Christ to this world. Being the Son of God, he had the authority of God to forgive people of their sins (Luke 5:24) as well as to give life and raise the dead (John 5:21). Furthermore, being fully man, he was able to bear the punishment of people’s sin upon himself before God (Hebrews 2:17), thus, becoming the perfect bridge to reconcile man with God (2 Corinthians 5:21).

It’s hard to imagine a powerful king allowing an evil-doing criminal to feast in his palace; how much more the King of the universe? If, however, the king’s own son were to befriend, forgive and accept this criminal, this king might accept the criminal into his home out of love for his son. So in the same way with us, God gave his own Son, Jesus, so that whoever believes in him would be accepted by God, not because of any good thing he does, but out of God’s own love for his son (John 3:16). Thus, through relationship with Jesus we can be restored to a relationship with God.

After living the perfect life in obedience to God, healing the sick and teaching God’s way of love, Jesus was rejected by the religious authorities, beaten, whipped and nailed to a cross to die. Just like Adam in the garden, mankind by rejecting Jesus, rejected God once again. However this time, God took the ugliness of man’s sin that brought the death of his Son and turned it into the perfect sacrifice that brought life to the world, forgiveness of sins and the power to do away with sin in our hearts once and for all. While hanging on the cross, Jesus cried out several things that demonstrated the work his death accomplished for us on the cross:

“Father forgive them, they know not what they do” (Luke 23:34) – As he hung on the cross, Jesus looked upon the men who nailed him there and prayed for God to forgive them… When the Bible says that God is love, it doesn’t simply mean the warm feelings you feel toward a sincere friend or family member. God’s love is the kind that has compassion on his enemies, that loves the unlovable and forgives those who spit in his face. Our love has limits but God’s love knows no bounds against the evil done against him, going so far as to send his own son to die on a cross for his enemies so that his enemies might become his family. In the same way, even now, God offers forgiveness to anyone who puts their faith in Jesus, so that they can turn from being enemies of God to his beloved children.

“My God, my God, why have you forsaken me?” (Matthew 27:46) – Probably the most difficult moment for Jesus at the cross was not feeling the nails driven through his hands, but feeling the rejection of his Father, as the curse of our sin was put onto him. The rejection Adam experienced from God after he sinned in the garden was now directed wholly at Jesus, so that Adam and the rest of mankind who believe could be accepted by God once again. At the cross Jesus was forsaken by God in our place so that we could have Jesus’ intimate relationship with God; in such a way that God would love us just as he loves his own Son (John 17:23).

“Today, you will be with me in paradise” (Luke 23:43) – In his last hours, a thief hanging on a cross next to Jesus put his faith in him crying out, “Jesus, remember me when you come into your kingdom.” Jesus responded to the man saying, “today you will be with me in paradise.” Jesus promised this man, eternal life. But remember who this man was- not a good man, but a convicted thief being judged for his sinful life. Jesus promised this man forgiveness and eternal life not to because he was a good person, but because he trusted in who Jesus was. Like the thief on the cross, we will all eventually die and be judged for our sins, but even now, Jesus promises eternal life to all who call on his name- even to the worst of sinners. Jesus didn’t come to save good people who are already good enough for Heaven. He came to save bad people who have no chance of Heaven, and as savior of the world he is able to bear their punishment and make forgiveness for their sin.

Just like Adam and Eve in the Garden, we often try to make clothes for ourselves to cover our shame. We attempt to cover our sin by doing good works, fasting, praying, giving alms, etc, but none of these pitiful “clothes” can cover our shame before God; only the beautiful work of Jesus. Just as God clothed Adam and Eve in the Garden, so at the cross God clothed our sinful nakedness in the righteousness of his Son.

The New Tree of Life – Restoration

“He will wipe every tear from their eyes. There will be no more death or mourning or crying or pain, for the old order of things has passed away. He who was seated on the throne said, “Behold, I am making all things new!” -Revelation 21:4-5

Just as spiritual and physical death came to all mankind through Adam, so now eternal life has come to us through Jesus Christ. After dying on the cross, three days later Jesus rose from the dead defeating the power of death for all who believe in him. Those who put their faith in Jesus are now intimately connected to his resurrection, for Jesus says, “because I live, you also will live” (John 14:19). Furthermore, those in Christ no longer need fear death for Jesus says, “I am the resurrection and the life, whoever believes in me, though he die, yet shall he live, and whoever lives and believes in me shall never die.” (John 11:25-26)

When Jesus speaks about eternal life, he’s not simply talking about physically living forever; after all, living forever under the curse of sin is no life at all, but eternal misery. The Bible’s understanding of eternal life is much deeper. Jesus defines it this way: “Now this is eternal life, that they may know you, the only true God and Jesus Christ whom you have sent” (John 17:3). Eternal life begins with a restored relationship with God, the source of life; and this eternal life, like an indestructible seed planted by God inside you, begins to grow and transform every aspect of your life to live in God’s image again. After physical death, though your body may die because of sin, this seed of life inside you, producing the fully restored you, continues on into Heaven with God.

This miraculous work of God to restore his image within us happens through the gift of the Holy Spirit, whom Jesus promised to send to be with us forever (John 14:16). The Holy Spirit is God’s very own Spirit that gives us new life (Romans 8:11), unites us to God (Romans 8:16), helps us defeat sin (Romans 8:13), and dwells within those who believe to change their hearts into the image of Jesus, following in his way of self-giving love (Romans 8:29). Just as forgiveness and life were restored to us at the cross through Jesus, so now shalom is being restored to this broken world through the Holy Spirit transforming lives one heart at a time. Some of the very first believers in Jesus were so transformed by the Holy Spirit’s work in their lives that when a needy person was found among them, they sold their lands and houses just to care for them (Acts 4:32-35), thus following in the way of Jesus who became poor so that we could become rich (2 Corinthians 8:9). When a person truly knows God’s love, it leads them to do radical acts of love just as God does.

While this world is still broken due to sin, there will come a day when God will judge the world in righteousness and restore complete shalom once and for all. Those who love sin and living a life apart from God will be handed over to the ultimate fruit of their desires- that is, eternal separation from God’s presence and consequently his blessings we enjoy on earth. This ultimately ends in self destruction by their own sin (Revelation 20:11-15). However, those who admit their sin, turn from it and receive God’s gift of eternal life through Jesus’ blood shed for us- these will receive the fruit of Jesus’ work; that is eternal life through Jesus’ indestructible life imparted to us (John 3:16-21). They will be restored back to the shalom of the Garden of Eden, but this time to a new and better garden in the new Heavens and new Earth (Revelation 21:1). In Heaven the Bible says there will be a new tree of life “whose leaves are for the healing of the nations” (Revelation 22:2), and where all wrongs will finally be made right. A new world will come where evil, death and shame will be no more; and just as in the first garden, God will dwell with his people face to face in intimate relationship with them forever. This free gift of God is available to all who turn from their sins and put their faith in Jesus for eternal life. Even now, Jesus calls and says, “Come! Let the one who is thirsty come; and let the one who wishes take the free gift of the water of life” (Revelation 22:17).

Tanıtım

Kutsal Kitap, dünya tarihi boyunca en çok okunan, dağıtılan ve çevrilen kitaptır. Sadece son 50 yılda yaklaşık 3.9 milyar adet satıldı ve 3,384 dile çevrildi. Kutsal Kitap İsa Mesih’in hayatını da kapsar. Birçok tarihçinin söylediğine göre, İsa Mesih bütün tarih boyunca dünyayı en çok etkileyen insandır. Bu yazı 2020’de yazıldı. Ama ne zamandan beri 2020 yıl? İsa Mesih’in dünyaya gelişinden beri. Bugünkü kullandığımız takvimin temelinde İsa vardır ve O’nun öğretişleri, dünyayı o günden bu yana etkilemeye devam ediyor. Bir kişi İsa Mesih hakkında ne düşünürse düşünsün, bu adamın tarihi değiştirdiği inkar edilemez bir gerçektir…

Bu olağanüstü gerçekler dikkatimizi çekiyor ve bu konu dürüst bir şekilde araştırılmayı hak ediyor. Kutsal Kitap gerçekten Tanrı’nın sözüyse, Tanrı’nın kendi sözünü koruması mantıklıdır. Ama bazıları, Kutsal Kitap’ın bir noktada değiştirildiğine inanıyorlar. Böylece orijinal mesajın kaybedildiğini düşünüyorlar.

Ama bu iddia hakkında enine boyuna düşünmeliyiz. Çünkü çok ciddi ve sorunlu bir iddia bu. Kutsal Kitap gerçekten Tanrı’nın sözüyse nasıl değiştirilebilir? Değiştirildiyse demek ki her şeye egemen Tanrı kendi sözünü koruyamadı. Üstelik Tanrı’nın sözü önceden değiştirildiyse, yeni verdiği sözün tekrar değiştirilmediğini nereden biliyoruz? Yani, İncil değiştirildiyse, Kuran’ın değiştirilmediğini nereden biliyoruz? Bu sorulara cevap vermek için kanıtlara bakmamız lazım.

İncil Nedir?

İlk olarak İncil nedir? Birçok insanın düşündüğünün aksine İsa, hiçbir kitap yazmadı. Birçokları, tıpkı Kuran’ın Muhammed peygambere verildiği gibi, İncil’in de İsa’ya verildiğini zannediyor. Ancak İsa’nın ana amacı, diğer peygamberlerden farklı olarak, sadece Tanrı’nın sözünü ilan etmek değildi. Aslında önceki peygamberlerin sözünü yerine getirmek için geldi. Musa, İbrahim, Davut, Yeşaya, bütün peygamberler bir Mesih’in (Kurtarıcı) geleceğini önceden haber verdiler. Bu Mesih, en önemli olan peygamber (Yasa’nın Tekrarı 18:15-19), kral (Yeşaya 9:6-7), ve günahlarımızı bağışlatan kurban (Yeşaya 53:5-6) olacaktı. İlk adam Adem, Tanrı’ya karşı günah işleyip cennet bahçesinden kovuldu. Ve hepimiz aynı şekilde günah işleyerek Adem’le beraber Tanrı’dan uzaklaştık. Ancak yeni adam İsa Mesih kusursuz ve Tanrı’yı hoşnut eden bir hayat sürdü. Sonra günahlarımızı üstlenen İsa, Tanrı’nın kusursuz kurbanı olarak çarmıhta öldü, günahlarımızın bağışlanmasını sağladı (İbraniler 10:1-18). Üç gün sonra İsa ölümden dirildi. Böylece İsa bizi Tanrı’yla barıştırdı ve sonsuz yaşama kavuşmamız için bize bir yol açtı. Cennet bahçesine bizi kavuşturdu. İsa’nın kendi ismi “kurtarıyor” demek. Ve bu amaç için İsa geldi; dünyayı kurtarmak için.

İncil’in mesajı budur. İncil veya müjde sadece “iyi haber” demek. Ve “İncil” adı verilen, İsa’nın elçileri tarafından yazılan dört kitap, bu iyi habere tanıklık eder. Yani bu kitap İsa’nın hayatını, ölümünü, dirilişini ve bizim için sağladığı kurtuluşu anlatıyor. Ve Hristiyanlar İncil’in Tanrı’nın sözü olduğuna inanıyorlar. Ama Tanrı’nın sözü aslında ne demek?

İslam anlayışına göre, Tanrı’nın sözü Kuran’dır. Ve Tanrı’nın vahyi, Kuran’ın orijinal Arapça yazılan sözleridir. Ancak Kutsal Kitap’a göre, Tanrı’nın sözü İsa’nın kendisidir (Yuhanna 1:14). Yani Tanrı, kendisini İsa Mesih’te en net şekilde açıkladı. Bu yüzden Tanrı’nın sözünün tamlığı İsa Mesih’e bağlıdır ve İncil kitapları bu Söze tanıklık eder. Bu nedenle İncil kitapları Tanrı’nın sözü olarak herhangi bir dile çevrilebilir çünkü aynı mesaja tanıklık etmektedir. Tanrı’nın vahyi, kitabın harflerine değil, mesajına bağlıdır. Aksi halde sadece birinci yüzyılda konuşulan Grekçe’yi anlayanlar Tanrı’nın sözünü gerçekten anlayabilirdi. Öte yandan Tanrı’nın sözü bir mesaja bağlıysa onu herkes anlayabilir. Tabii ki İncil’in orijinal Grekçe sözlerini anlamak yine de çok önemli. Ama bu sözler sadece mesajı anlamak için önemli. Peki İncil’in orjinal sözlerini bulabilir miyiz? Şimdi bu konuyu daha çok araştıracağız.

Dört İncil Kitapları Nereden Geldi?

İsa’dan sonra (~M.S. 33), İsa’nın kendisiyle beraber 12 elçisi, müjdeyi İsrail ve çevresinde yaymaya başladılar. Elçilerin zamanında bu dört İncil kitapları yazıldı. Bu dört İncil, İsa’nın hayatını farklı görgü tanıklarının bakış açılarından anlatıyor. Ayrıca bazıları farklı halkların anlaması için yazıldı. Mesela Matta kitabı Yahudiler için ve Yuhanna kitabı Grekler için yazıldı. İncil’in yazarları ve yazıldığı tarihler aşağıda gösterilmiştir.

İncil	Yazar	Yazılan Tarih
Markos	İsa’nın 12 Elçisinden biri olan Petrus’un öğrencisi Markos	M.S. 40-50’ler
Luka	Elçi Pavlus’un yanında olan Luka	M.S. 50-60’lar
Matta	İsa’nın 12 Elçisinden biri olan Matta	M.S. 50-60’lar
Yuhanna	İsa’nın 12 Elçisinden biri olan Yuhanna	M.S. 80-95

Elçilerin yazdığı diğer mektuplarla birlikte, bu dört İncil ilk kiliselerin arasında dağıtıldı. Bir kitabı teslim aldıktan sonra insanlar elle yazarak kopyalayıp diğer kiliselerle paylaşırdı. Böylece kopyalayarak İncil kitapları ikinci yüzyıla kadar Roma İmparatorluğunun her tarafında dağıtıldı. Kitapların orijinal dili Grekçe’dir. Bununla birlikte Süryanice, Kıptice, Latince, Etiyopikçe, Gotikçe ve Ermenice dillerine de çevrildi. İkinci yüzyılda bu 4 İncil kitapları ve elçilerin 23 mektupları kiliseler tarafından Tanrı’nın sözü olarak kabul edildi. Böylece Yeni Antlaşma oluştu. Yahudilerin Tevrat’ı ve Zebur’u ile birlikte (39 kitabın toplamı olan Eski Antlaşma) Hıristiyanların Kutsal Kitabı oluştu (1. Ek bölümüne bakın).

---

Değiştirildiyse Nasıl Değiştirildi?

Bir kişinin, İncil’i başarılı bir şekilde değiştirebilmesi için dünyadaki bütün İncil kopyalarını bulup yakıp kendi versiyonunu dağıtması gerekirdi. Bunu yapmadıkça bir kişinin İncil’e eklediği şeyler çok kolayca bulunabilir. Çünkü dünyanın her tarafında bulunan İncil’in diğer kopyalarıyla karşılaştırılarak yanlışlıklar hemen belirlenebilir. Ama dünyadaki tüm İncil kopyalarını toplayıp değiştirmek gerçekten mümkün mu? Bunun mümkün olabilmesi için bütün İncillerin aynı yerde toplanması gerekirdi. Ayrıca İncil kopyalarının çok fazla çoğalmadan önce değiştirilmesi gerekirdi. Ama bu durum gerçekten mümkün mü? Kanıtlara bakalım…

Hıristiyan tarihine bakarken müjde çok kısa bir süreç içinde İsrail’den Anadolu’ya, Kuzey Afrika’ya ve Avrupa’ya kadar yayıldı. Romalı tarihçi Suetonius’a göre (M.S. 69-122) Hıristiyanların M.S. 49’da Roma’da yaşadığını öğreniyoruz. “12 Sezar” kitabında şöyle yazıyor: “Yahudiler Mesih ile ilgili sürekli sıkıntı çıkardığı için [Claudius] onları Roma’dan çıkardı.” Claudius, M.S. 41-54 yılına kadar Roma’da hüküm sürdü ve tarihçilere göre bu olay yaklaşık M.S. 49’da oldu. Demek ki müjde, İsa’nın zamanından beri 16 yıl içinde İsrail’den Roma’ya kadar yayıldı. Müjdeyle birlikte elçilerin yazdığı İnciller kopyalanıp tüm kiliselere dağıtılıyordu.

İncil’in en eski bulunan el yazması, P52 adlı bir papirüs parçasıdır. 1920 yılında ve Mısır’da bulunan bu parçada, Yuhanna İncilinden birkaç ayet var. Tarihçilere göre bu elyazması yaklaşık M.S. 125’te yazıldı. Ancak Yuhanna İncili yaklaşık M.S. 90’da ve Efes’te yazılmıştır. Demek ki 35 yıldan az bir sürede orijinal Yuhanna İncili kopyalanıp Efes’ten Mısır’a kadar dağıtıldı.

Papirüs 52 (M.S. 125)

Ama bu ne demek? Demek ki orjinal İncil kitapları baştan beri çok hızlı kopyalanıp her yere dağıtıldı. Ve dünyadaki bütün İncil kopyalarını toplayıp yok etmek imkansız olurdu. İncil kopyaları ne kadar uzağa yayılırsa değiştirme işi o kadar imkansız olur.

Değiştirildiyse Ne Zaman Değiştirildi?

Ne var ki, diyelim ki yıllar sonra bazı İncil kopyalarına yeni şeyler eklendi. Bu yanlışlıkları nasıl bulabiliriz? Genel olarak bir elyazması ne kadar eski olursa o kadar güvenilirdir ve İncil’in orjinal sözlerine o kadar yakın olacaktır. Bu nedenle çok eski elyazmalarını bulabilirsek, yeni kopyalarla karşılaştırarak sonradan yapılan farklılıkları bulabiliriz. Ayrıca ne zaman değiştirildiğini ayırt edebiliriz. Ama bulunan elyazmalarından en eskileri hangileridir? İncil’in bulunan en eski ve en önemli elyazmaları şunlardır:

Kodex Vatikanus (M.S. 300 – 325)

---

Kodeks Sinatikus (M.S. 330-360.)

Bugünkü okuduğumuz İncil’i çevirmek için bunları çok kullanıyoruz. Çok eski oldukları için yeni kopyalardan daha güvenilir. Bu kopyalar ile orjinal İncil mektuplarının arasında sadece yaklaşık 250 yıl fark vardır. Sonuç olarak, İncil M.S. 330 yılından sonra değiştiyse bu eski kopyalarla karşılaştırarak yanlışlıkları kontrol edebiliriz. Ama bunlardan bile daha eski elyazmaları var mı? Aslında kısımlar olarak daha çok eski olanlar da var. En eski elyazmaları ikinci yüzyıldan kalma. Birkaç önemli olanlar şunlardır:

İkinci Yüzyıldaki Elyazmaları

Papirüs 66 (M.S. 200)

Yuhanna İncili’nin ilk ayetleri: Yuhanna 1:1-2. Metnin köşesi biraz parçalanmış ama şöyle yazıyor:

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ [ΘΕΟΝ]

ΚΑΙ ΘΣ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ. ΟΥΤΟΣ ΗΝ ΕΝ ΑΡΧΗ ΠΡΟΣ [ΤΟΝ ΘΕΟΝ]

Başlangıçta Söz vardı. Söz [Tanrı]’yla birlikteydi

Ve Söz Tanrı’ydı. Başlangıçta O, [Tanrı]’yla birlikteydi.

---

Papirüs 104 (M.S. 180)

---

Papirüs 52 (M.S. 125)

Uzmanlar P52’nin yaklaşık M.S. 125’te yazıldığı sonucuna varıyorlar. Bunun gibi birkaç çok eski ikinci yüzyıldaki elyazmaları da bulundu. Bunların hepsi aşağıdaki listede sıralanmıştır:

İncil’in Bulunan En Eski Elyazmaları (M.S. 100 – 200)

İncil	Elyazması
Matta	P64, P67, P77, P103, P104
Luka	P4, P75
Yuhanna	P5, P52, P66, P75, P90, P108, P109

Sadece bu 14 tane ikinci yüzyıldan kalma elyazmalarını kullanarak Yeni Antlaşma’nın sözlerinin %43’ü toparlanabilir (Wallace). Bunun üstüne üçüncü, dördüncü ve beşinci yüzyıldaki elyazmalarını sayarsak yüzden fazlası var. Bunları kullanarak İncil’in sözlerinin tümünü birkaç defa yeniden toparlanabilir. Örnek olarak aşağıdaki M.S. 250’de yazılan P45 elyazması da var. İçinde tüm dört İncil ve Elçilerin İşleri kitabı bulunuyor.

Papirüs 45 (M.S. 250)

İncil değiştirildiyse, ne zaman değiştirildi? Sekizinci mi, dördüncü mü, ikinci yüzyılda mı değiştirildi? Çünkü bütün bu zamanlardan kalma İncil elyazmaları bulundu. Bu nedenle bazı İncil kopyaları beşinci yüzyılda değiştirildiyse ikinci yüzyıldaki kopyalarla yanlışlığı kontrol edilebilir. Ayrıca İncil elyazmaları hep farklı yerlerde bulunduğu için demek ki bazı elyazması grupları birbirlerinden bağımsız olarak çoğaldılar. Bazı elyazmaları birbirlerinden bağımsız oldukları için yanlışlıklar daha çok kesin bir şekilde bulunabilir. Mesela Mısır’da bir kopya değiştirilip çoğaltıldıysa Avrupa ve Asya’daki kopyalarla karşılaştırarak yanlışlıkları bulabiliriz. Böylece İncil’i değiştirme işi daha da imkansız oluyor (Bu konuyu daha detaylı öğrenmek için “İncil ve Metinsel Eleştiri” makalesine bakın).

Bazıları İncil’in yıllar boyunca yavaş yavaş değiştirildiğini ve orjinal sözleri bilemediğimizi söylüyor. Ama bu iddia aslında temelsizdir. Oldukça eski ve farklı yerlerden çoğaltılmış elyazmaları bulunduğu için bu iddia çok kolayca sınanıp yanlış olduğu gösterilebilir. Üstelik elyazmalarının arasındaki farklılıkları karşılaştırarak orjinal sözleri ayırt edebiliriz. Özet olarak bütün elyazmalarını birbirleriyle karşılaştırınca İncil’in orjinal sözlerini %99.9 kesin bir şekilde bulabiliriz (Wallace). Ama bu test nasıl yapılıyor? Ve karşılaştırınca hangi farklılıkları buluyoruz? Bu işi tamamlamak için metinsel eleştiri bilimi kullanılmaktadır…

---

Metinsel Eleştiri: Elyazmalarını Değerlendirme

Uzmanlar eski elyazmalarını incelerken metinsel eleştiriyi kullanıyorlar. Mesela Homeros’un Odysseia adlı eserinin orjinal sözlerini bulmak isteseydik nasıl bulurduk? Homeros M.Ö. sekizinci yüzyılda yaşadı ve Odysseia’nın orjinal metni bizde yok. Neyse ki Odysseia’nın bulunmuş birçok eski kopyası var. Ve bu kopyaları dikkatlice birbirleriyle karşılaştırarak farklılıkları bulup orijinal sözleri iyice tespit edebiliriz. Ve ne kadar çok kopya varsa orjinal sözleri o kadar çok kesin bir şekilde bulabiliriz. Bu işlemi kullanarak hem Homeros’un hem İncil’in hem de bütün eski metinlerin orjinal sözleri kontrol ediliyor. (Kuran konusunda metinsel eleştiri hakkında bilgi edinmek için 2. Ek bölümüne bakın)

Örnek olarak diyelim ki bir mektup var. Bununla birlikte bu mektubun bir sürü farklılıklar içeren 10 kopyası var. Orjinal mektubun sözlerini, kopyaların arasından nasıl bulabiliriz? Eğer bir kopyanın içinde bir tane ekstra cümle varsa ama diğer dokuz kopyada o cümle yoksa, hangi versiyon doğru? Muhtemelen ekstra cümlenin yanlış olarak eklendiğini sonucuna varabiliriz. Yine de bundan tamamen emin olamayız. Çünkü sadece 10 kopya var. Ama şimdi diyelim ki orijinal mektubun yüz kopyası var ve bu yüz kopyanın arasında hâlâ sadece bir tane ekstra cümle içeren bir kopya var. Artık bu ekstra cümlenin yanlış olduğundan daha çok emin olabiliriz. Çünkü diğer 99 kopyada o cümle yok. Böylece orjinal mektubun ne kadar çok kopyası varsa onun orjinal sözlerini o kadar kesin bir şekilde bulabiliriz.

İncil’in orjinal sözlerini bulmak için kaç tane elyazması mevcut? Günümüze kadar 25.000’den fazla bulundu. İşin doğrusu diğer eski metinler İncil’le karşılaştırılmaya bile değmez. Çünkü İncil metninin çok daha fazla kopyası vardır. İncil’in tüm elyazmaların sayısı aşağıdaki tabloda gösterilmiştir:

Elyazması Dili	Bulunan Elyazması Sayısı
Grekçe (metnin orjinal dili)	5.800
Latince	10.000
Diğer: Süryanice, Kıptice, Etiyopikçe, Gotikçe ve Ermenice	9.300

Bu elyazmaları M.S. 125 – 1440 yılları arasında yazıldılar (matbaa makinesinin bulunuşuna kadar). Günümüze kadar 5.800 eski Grekçe elyazması bulundu ve arkeologlar daha fazla buldukça bu sayı her geçen gün artıyor. Ayrıca Grekçe haricinde daha fazla çevrilmiş metin elyazmaları var.

Birinci Yüzyıldaki Diğer Elyazmalarıyla Kıyaslama

Bu sayılar ne ifade eder? Diğer eski metinlere göre çok mu yoksa az mı? Perspektife yerleştirmek için başka birinci yüzyıldaki elyazmalarına bakmalıyız. Mesela İncil’in yazıldığı zamanda birkaç Romalı tarihçi de yazıyorlardı. Bunlardan biri olan Tacitus, Roma’da olup bitenleri kaydediyordu. O döneme ait bilgilerimizin çoğunu tarihçi Tacitus’dan öğreniyoruz. Ancak Tacitus’un yazılarının sadece 3 kopyası bulundu. Roma tarihiyle ilgili bilgilerimizin çoğu bu 3 metne dayanır. Ayrıca bu 3 elyazmasının en eski kopyası, onuncu yüzyıldan kalma; yani Tacitus yaşadıktan 800 yıl sonrasına ait bir kopya. Oysa İncil metninin daha çok eski ve güvenilir elyazmaları vardır. İncil’in bulunan en eski elyazması olan P52 ile orjinal mektubun arasında sadece 35 yıl kadar fark var. Diğer birinci yüzyıldaki metinlere göre İncil elyazmaları bambaşka bir kategoridedir. Çünkü daha çok ve daha eski metinleri mevcuttur. Genel olarak birinci yüzyıla ait bir metnin ortalama sadece 20 tane kopyası vardır. Bu metinlerle İncil’in kıyaslaması aşağıdadır:

İncil’i Birinci Yüzyıldaki Diğer Metinlerle Karşılaştırılması 

Yazı / Yazar	Orjinal Metnin Yazılma Tarihi	Bulunan En Eski Kopyanın Tarihi	Bulunan Kopya Sayısı
Tacitus (Romalı tarihçi)	M.S. 56 – 120	M.S. ~900	3
Titus Livius (Romalı tarihçi)	M.Ö. 59 – M.S. 17	M.S. ~300	30
Seutonius (Romalı tarihçi)	M.S. 69 – 140	M.S. ~900	200
Homeros (Yunan Şair)	M.Ö. ~750	M.S. ~900	680
İncil	M.S. 45 – 90	M.S. 125	5.800

Görebileceğiniz üzere en çok kopyası olan İncil’dir. İncil’den sonra dünyanın en çok elyazmasına sahip olan kitabı Homeros’un Odysseia’sıdır. Bu kanıtlara göre, İncil’in değiştirildiğini ve orjinal sözlerini bilemeyeceğimizi söylersek, Homeros’un, Suetonius’un ve tüm eski elyazmalarının da güvenilir olmadığını söylememiz gerekir. Yani binlerce elyazmalarına sahip olan İncil’e güvenemezsek, Suetonius’un 200 tane kopyaya sahip olan metnine de güvenemeyiz. Bu nedenle İncil, elyazmalarına göre aslında en güvenilir tarihi metindir.

Diğer Dillerdeki Elyazmaları

Grekçe dışında neredeyse 20.000 adet çeviri eski elyazmaları vardır. Bunların arasında yaklaşık 10.000 Latince, ve 9.300 Süryanice, Kıptice, Etiyopikçe, Gotikçe ve Ermenice bulunur. Bunlar farklı dillerde oldukları için Grekçe elyazmalarından bağımsız olarak çoğaldılar. Bu nedenle bazı Grekçe elyazmaları değiştirildiyse bile diğer çevrilmiş İncillerle iyice kontrol edebiliriz. Bu yüzden bir kimse İncil’i değiştirmek isteseydi bütün Grekçe kopyalara ek olarak 20.000 tane çevrilmiş kopyayı da değiştirmesi gerekirdi. Bu gerçekten imkansız bir iştir.

Kilise Babaları

Ek olarak ikinci ve üçüncü yüzyılda yaşayan Kilise Babaları, yorumlarında çok sık sık İncil’den alıntı yapıyorlardı. Onların yazılarında İncil’den bir milyondan fazla alıntı vardır (Wallace). Sadece kilise babalarının alıntılarını kullanarak İncil’in tüm sözleri birkaç defa yeniden toparlanabilir. Bunlar da diğer elyazmalarıyla karşılaştırılıp kontrol edilebilir. Kilise Babaları da aynı sözlerden alıntı yaptığına göre İncil’in değiştirilmiş olduğu fikrinin yine çürütüldüğünü görüyoruz. Binlerce İncil elyazmalarını bunlarla birlikte karşılaştırarak İncil’in orjinal sözlerini detaylı bir şekilde kontrol edip kesin olarak bulabiliriz.

---

Elyazmalarındaki Farklılıkların Özeti

İncil’in bu kadar çok kopyası olduğu için İncil’in metinsel eleştiri işi büyük bir iştir. Yıllarca birçok insan bunun üzerinde çalışıyor. 15. yüzyılda Erasmus Roterodamus, bulunan Grekçe elyazmalarını inceleyerek İncil’i yeniden Latinceye çevirdi. Bunu yaparken Grekçe elyazmalarının arasındaki farklılıkları düzeltip “Textus Receptus” adlı bir Grekçe versiyon ortaya çıkardı. Böylece İncil’in metinsel eleştiri işi başladı. O zamandan beri Yeni Antlaşma uzmanları bu işi ilerletti. Amerikalı profesör ve Yeni Antlaşma uzmanı olan Daniel B. Wallace, “The Center for the Study of New Testament Manuscripts” (Yeni Antlaşma Elyazmaları Çalışma Merkezi) derneğini kurdu. Onun derneği, İncil’in tüm Grekçe elyazmalarının kaliteli dijital fotoğraflarını çekmektedir. Böylece elyazmaları daha kolayca ve iyi bir şekilde incelenebilir. Derneğin web sitesi linki şudur: (http://www.csntm.org/).

Ama tüm bu kopyaları karşılaştırırken hangi tür farklılıklar buluyoruz? Büyük mü küçük mü? Ve orjinal sözleri bulabilir miyiz? Daniel B. Wallace bu işi şöyle özetliyor:

1. İncil’in orijinal sözlerini %99’dan fazla kesin bir şekilde bulabiliriz
2. Elyazmalarının arasındaki farklılıklar Hristiyan inancının en önemli öğretilerini etkilemez.
3. Farklılıklar 1) “anlamlı” ve 2) “geçerli” olarak sınıflandırılabilir. Bu kategori şöyle anlaşılabilir:

Anlamlı ve Anlamsız Farklılıklar

Anlamlı farklılıklar ayetin anlamını etkiliyor. Ama anlamsız bir farklılık ayetin anlamını etkilemiyor. Anlamsız farklılıklar genellikle gramer ile ilgilidir.

Geçerli ve Geçersiz Farklılıklar

Geçerli bir farklılık, farklılığın İncil’in orijinal sözü olabilmesi için makul kanıt olduğu anlamına gelir. Genel olarak bir farklılık çok elyazmasında ve güvenilir elyazmalarında bulunursa daha geçerli olur. Öte yandan geçersiz bir farklılık, farklılığın İncil’in orijinal sözü olmadığını konusunda oldukça iyi bir kanıt olduğu anlamına gelir. Mesela bir farklılık sadece birkaç elyazmasında bulunursa büyük ihtimalle geçersizdir.

Farklılıkların Kategorileri

Daniel B. Wallace İncil elyazmalarının farklılıklarını şöyle sınıflandırıyor:

1. Anlamsız ve Geçersiz (%75 – Anlamsız farklılıklar)

Elyazmalarındaki farklılıkların çoğu gramer ile ilgili hatalardır. Mesela eski Grekçede İngilizce gibi, “n” harfı (Grekçesi: “ν”) bazen tanımlığın sonunda eklenir bazen kaldırılır. Ünlüyle başlayan bir kelime varsa önceki tanımlığa bir “n” harfı ekleniyor. Mesela İngilizcede: “an apple” (bir elma) veya “a banana” (bir muz) olarak yazılıyor. Grekçe’de aynı. Elyazmalarındaki farklılıkların arasında en yaygın olan bu gramer ile ilgilidir. İncil kopyalandığında bu gramer hatası sık sık olurdu. Ama görebileceğiniz üzere bu farklılık hem anlamsız hem de geçersizdir.

2. Anlamsız ama Geçerli (%75 – Anlamsız farklılıklar)

Farklılıkların arasında bazen anlamsız ama geçerli farklılıklar var. Mesela o zamanda Yuhanna ve Meryem gibi isimler farklı bir şekilde yazılabilirdi. Ayrıca bazı kelimeler farklı bir şekilde yazılıyorlardı çünkü o zamanlarda standart bir Grekçe sözlük yoktu. Dolayısıyla Grekçe elyazmalarının arasında bazı isimlerin ve kelimelerin yazım farklılıkları vardır. Ama tekrardan böyle bir farklılık anlamsız çünkü ayetin anlamını etkilemiyor. Bu tür anlamsız farklılıklar İncil elyazmalarının farklarının %75’ini oluşturuyor.

3. Anlamlı ama Geçersiz (%24)

Bazı farklılıklar ayetin anlamını etkileyebilir ama geçersizdir. Mesela 1. Selanikliler 2:7 ayeti şöyle diyor: “Ama çocuklarını bağrına basan bir anne gibi size şefkatle (ηπιοι – “epioy”) davrandık.” Ama bazı el yazmada şöyle yazılıyor: “aranızda bebekler (νηπιοι – “nepioy”) gibiydik.” Bu farklılık ayetin anlamını biraz değiştiriyor ama yine de bütün kanıtlara bakarken uzmanlar ikinci versiyonun geçersiz olduğunu sonuçlandırıyor. Özellikle bu ayetin farklılığı tek bir “nü” (ν) harfine ilişkin bir farktır ve bu durumda bir “nü” harfi çok kolayca yanlışlıkla eklenebilirdi. Genel olarak hem dış kanıtlara (elyazmalarını karşılaştırarak) hem iç kanıtlara (elyazmasının içindekilere bakarak) inceleyerek geçersiz farklılıklar iyi bir şekilde bulunabilir. Toplam olarak anlamlı ama geçersiz olan farklılıklar, elyazmaları farklarının %24’ünü oluşturuyor.

4. Anlamlı ve Geçerli (<%1)

Hem anlamlı hem geçerli olan farklılıklar en önemli farklılıklardır. Çünkü ayetin anlamını etkiliyor ve orjinal sözü olabilmek için makul kanıt var. Ama yine de bütün farklılıklar arasında böyle olanlar çok az ve İncil’de hiçbir önemli öğretiyi etkilemiyor. Örnek olarak Vahiy 13:18 ayeti şöyle diyor: “[canavarın] sayısı 666’dır”. Ama önemli bir elyazmasında şöyle yazılıyor: “[canavarın] sayısı 616’dir”. Ancak “616” sayısı sadece bu elyazmasında bulunuyor. Ayrıca kilise babası olan İrenaeus bu farklılığı fark ederek, 666 sayısının doğru olduğunu onayladı. Bu yüzden uzmanlar genel olarak “666” olan versiyonun doğru olduğunu kabul ediyor. Yine de “616” sayısı önemli bir elyazmasında bulunduğu için, doğru olabilmesinin küçük bir şansı var. O yüzden bu kategoriye dahildir. Bu tür farklılıklar bütün farklar içinde %1’den daha azdır. 

Elyazmalarının en önemli farklılıklarını görmek ve metinsel eleştiri hakkında daha detaylı bilgi almak için şuraya tıklayın: “Metinsel Eleştiri & İncil”.

---

Özet

Elçilerden gelen İncil’in orjinal mektupları maalesef bizde yok. Buna rağmen İncil’in orjinal sözlerini kesin bir şekilde bulmak için bol bol kanıt var. Orjinal Grekçe dilinde, 5.800 eski elyazması bulundu. Bunun üstüne 10.000 Latince ve 9.300 başka dillerde İncil elyazmaları bulundu. Bütün diğer eski metinlere göre İncil’in daha çok fazla elyazması vardır. Bunlarla birlikte kilise babalarının yazdıklarında, İncil’in tüm sözlerini alıntı olarak bulabiliriz. Bütün bu kanıtlar İncil’in orijinal sözlerinin korunduğunu ve sözlerinin değiştirilmiş olmasının imkansız olduğunu bize gösteriyor. Bütün kanıtları birbiriyle karşılaştırarak farklılıkları bulup İncil’in orijinal sözleri iyice ayırt edebiliriz. İnsanlar yıllarca bu iş üzerinde çalıştılar ve bu işi yaparken farklılıkların %99’dan fazlasını önemsiz veya geçersiz buldular. Farklılıkların %1’den azı hem önemli hem de geçerlidir. Ama bu farklılıklar bile önemli bir Hristiyan öğretisini etkilemez. Özellikle şu dört en önemli doktrin konusunda hiçbir tartışma yoktur:

1) İsa Mesih gerçekten çarmıha gerildi

“Askerler İsa’yı alıp götürdüler. İsa çarmıhını kendisi taşıyıp Kafatası –İbranice’de Golgota– denilen yere çıktı. Orada O’nu ve iki kişiyi daha çarmıha gerdiler. Biri bir yanda, öbürü öteki yanda, İsa ise ortadaydı.” -Yuhanna 19:17-18

2) Üç gün sonra ölümden dirildi

“Melek kadınlara şöyle seslendi: “Korkmayın! Çarmıha gerilen İsa’yı aradığınızı biliyorum. O burada yok; söylemiş olduğu gibi dirildi. Gelin, O’nun yattığı yeri görün. Çabuk gidin, öğrencilerine şöyle deyin: ‘İsa ölümden dirildi. Sizden önce Celile’ye gidiyor, kendisini orada göreceksiniz.” -Matta 28:5-7

3) Kurtuluş: İsa, günahlarımızı bağışlatmak için Tanrı’nın kurbanı olarak çarmıhta öldü ve bizi sonsuz yaşama kavuşturmak için dirildi.

“Nitekim İnsanoğlu, hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için fidye olarak vermeye geldi.” -Matta 20:28

“Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.” -Yuhanna 3:16

4) İsa Mesih, Tanrı Oğlu’dur (bunun açıklamasını görmek için şurada tıklayın: “Sizce Ben Kimim?”)

“İsa onlara, “Siz ne dersiniz” dedi, “Sizce ben kimim?” Simun Petrus, “Sen, yaşayan Tanrı’nın Oğlu Mesih’sin” yanıtını verdi. İsa ona, “Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun!” dedi. “Bu sırrı sana açan insan değil, göklerdeki Babam’dır.” -Matta 16:15-17

İncil’in korunduğuna dair kanıtlar bunlardır. Elimizdeki okuduğumuz İncil orjinali ile aynıdır. Artık Petrus gibi, İsa’nın kimin olduğuna karar verebilirsiniz. Ama başkalarının söylediğine göre değil, siz kendiniz için İncil’i okuyup İsa’yı görün. Bu hayatınızda yapacağınız en önemli şey olabilir.

---

Alıntı Yapılan İşler

Wallace, William B., “How can you trust the New Testament when the original manuscripts are different?”, https://www.youtube.com/watch?v=NikVdhp0YFs

Wallace, William B., “The Basics of New Testament Textual Criticism”, https://www.youtube.com/watch?v=Doi8JxJOtgE&t=2705s

Blomberg, Craig, “A Handbook of New Testament Exegesis”

Hill, Charles E., “Who Chose the Gospels”

---

Hiç size yakın bir kişiyi kaybettiniz mi ya da pişman olduğunuz bir şey yaparak utanç hissettiniz mi? Ayrıca bir terör saldırısı hakkında duyduğunuzda hiç öfke hissettiniz mi? Ölüm, utanç, haksızlık – tüm bu konular için içimizde bir ses yankılanıyor: “Böyle olmamalı!” Hem biz kötülük yaparken hem de bize karşı kötülük yapılırken, tıpkı suyun dışındaki bir balık gibi kendimizi yuvanın dışında hissediyoruz. Ama topraktaki bir balık rahatsız hissetse bile kendisini yuvada hissedeceği bir yer var; o da deniz. Aynı şekilde kötülük dolu bir dünyada rahatsız hissedersek kendimizi yuvada hissedeceğimiz bir dünya var mı? Yani ölüm, kötülük ve utanç olmayan bir yer? Kutsal Kitap diyor ki önceden dünyamız böyle yaratıldı ve içimizdeki özlemler bu muhteşem dünyanın ekolarıdır. Tıpkı bir ağacın yaşamak için karanlığa değil de güneş ışığına ihtiyacı olduğu gibi bizim de gelişmek için kötülüğe değil Allah’a ihtiyacımız var. Yukarıdaki 4 ağaç Kutsal Kitap’a göre Allah’ın hikayesini anlatıyor, yani geldiğimiz muhteşem dünyayı, şimdiki kötülükten dolayı bozulan dünyayı ve Allah’ın şu anda yenilediği dünyayı anlatıyor.

Yaşam Ağacı – Yaratılış

“Allah yarattıklarına baktı ve her şeyin çok iyi olduğunu gördü” -Yaratılış 1:31

Başlangıçta Allah göğü ve yeri yarattı ve yarattığı her şey çok iyiydi. Fakat Allah insanları yarattığında, onları hayvanlardan farklı yarattı. Yani bizi kendisini yansıtmamız için özgün bir şekilde, kendi benzeyişinde yarattı. Allah kendisi gibi, insanlara da tasarlayıp yaratmak için yetenek verdi. Üstelik onun evren ile ilgilendiği gibi bizim de bütün yaratılışa bakıp ilgilenmemiz için bize eşsiz bir yetki verdi. Sonuç olarak Allah özünde şudur: Allah sevgidir (1 Yuhanna 4:8). Bundan dolayı Allah, kendisinin sevdiği gibi bizim de kendisini ve birbirimizi derin bir şekilde sevmemiz için bizi tasarladı.

Kutsal Kitap’a göre Allah’ın yarattığı ilk insanlar Adem ve Havva’ydı. Bir de Allah Aden adında güzel bir bahçe yaptı ve bu bahçeye bakıp ilgilenmeleri için Adem ve Havva’yı oraya koydu. Bu bahçede Allah’ın yarattığı her şeyin arasında, Kutsal Kitap tarafından “şalom” diye adlandırılan muhteşem bir uyum vardı. Bu şalom Allah’ın uyumlu doğasının doğal olarak dışavurumudur ve insanların birbiriyle, yaratılış ile ve Allah’la mükemmel bir ilişkiye sahip olmasını mümkün kılar. Kutsal Kitap diyor ki Adem de Havva da “çıplaktılar, henüz utanç nedir bilmiyorlardı” (Yaratılış 2:25), demek ki ikisi de tamamen savunmasız olmalarına rağmen hem Allah hem de birbirleri tarafından tamamen kabul edilip sevildiler. Utanç ve kötülük hakkında bilgisizdiler çünkü o zamana kadar Allah’ın varlığıyla yürüdüler ve onun sevgisinden başka hiçbir şey bilmiyorlardı. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Ancak bahçenin ortasında Yaşam Ağacı diye adlandırılan özel bir ağaç vardı. Tanrı bu ağacı Aden bahçesine, Adem ve Havva’nın bu ağacın meyvesinden yiyerek sonsuza dek yaşamaları için koydu. Tanrı, onlara bahçedeki her ağacın meyvesinden yemeleri için izin verdi. Yalnızca biri dışında: İyiyle Kötüyü Bilme Ağacı. Tanrı, bu yasak olan ağacın meyvesini yedikleri gün mutlaka öleceklerini söyleyerek onları uyardı.

İyiyle Kötüyü Bilme Ağacı – Düşüş

“İkisinin de gözleri açıldı. Çıplak olduklarını anladılar.” -Yaratılış 3:7

İyiyle Kötüyü Bilme Ağacı’nın meyvesi hem Allah’dan ayrı olarak hem de O’nun insanlık için tasarımının dışında yeni bir bilgi sundu. Meyvenin güzelliğiyle cezbedilerek bu bilgiyi arzulayan Adem ve Havva ayartılarak yasak meyveyi yiyip Allah’ın hayatlarındaki egemenliğini ortadan kaldırdılar. Tam bu esnada Kutsal Kitap diyor ki “ikisinin de gözleri açıldı ve çıplak olduklarını anladılar”, demek ki hayatları boyunca ilk defa utandılar. Kendilerini örtmek için hemen incir yapraklarıyla giysiler dikip Tanrı’dan saklanmaya çalıştılar. O gün Adem ve Havva yeni bir bilgi öğrendiler ama bu bilgi umdukları gibi değildi. Bu kötüyü bilme, bütün yaşayanların arasına utancı ve mücadeleyi getirdi. Bu nedenle Adam ve Havva, olanlar için hemen birbirlerini ve Allah’ı suçlamaya başladılar. O gün Adem ve Havva fiziksel olarak ölmedi ama ruhsal olarak onların içinde bir şey öldü. Bahçeden kovuldular ve yaşamın kaynağı olan Allah ile bağlantıları koptu. Günahın laneti hayatlarında yayılarak kendileri ve bütün insanlık için fiziksel ölüme bir yol açıldı.

Gerçek şu ki bazı bilgiler bilmeye değmez… Kötüyü bilme, uyuşturucuyu bilme gibi bir bilgi. Bir kişi eroin kullanmadan önce, eroin olmadan da memnun bir şekilde yaşayabilir ama bu yeni “bilgiyi” öğrenir öğrenmez uyuşturucunun kölesi haline gelir – artık onu kullanmadan yaşayamaz. Bir bağımlı genellikle uyuşturucuyu hem sever hem de ondan nefret eder. Çünkü onun kendi vücudunu yavaş yavaş öldürdüğünü fark eder; günah da böyledir. Meyvesini yediğin anda tadı güzel gelir ama yuttuktan sonra öncekinden daha boş bir his bırakır, ama yine de daha fazlasını arzularsın. Günah, Allah’tan ayrı olarak içimizdeki boşluğu doldurmaktır ve Allah’ın şalomuna dönmek için sonsuz bir arayıştır. Tıpkı aç bir insanın karnını doyurmak için başkasından ekmek çaldığı gibi, günah da, kalıcı sevinç ve amaç uğruna, ruhsal açlığımızı doyurmak için, bizi bencilliğe, kıskançlığa, iftiraya ve başkasının itibarını çalmaya yöneltiyor. Ancak bu kötü yol, Allah’ın diğerlerine odaklanan, kendini veren doğasının ve içimizde yarattığı suretin tam tersidir. Kötülük yaptığımızda Allah’ın suretini kirletiyoruz. Bu, babanızın resmine tükürmek gibi bir şey. Yani Allah’ın bize verdiği armağanı iyilik için değil de kötülük için kullandığımızda sanki Allah’ın resmine tükürüyoruz. Vücudumuz kötülük için değil Allah için yaratıldı. Doymuş bir kişi başkasının ekmeğini çalmak yerine, kendi ekmeğini başkasıyla paylaşmak ister. İşte Allah’ın yaşamı ile dolu bir kişi de böyledir. Artık doymak için başkalarından çalmanıza gerek yok; bunun yerine içinizdeki Allah’ın yaşamının doluluğu ile doğal olarak verip onları seviyorsunuz. Yaşam, günah dünyaya girmeden önce böyleydi.

Ancak kötüyü bilme, bizden bu doluluğu alıp, bize ruhsal bir boşluk ve utanç bıraktı. İnsanlar da, tıpkı Adem ve Havva’nın yaptığı gibi, kendilerini değerli hissetmek için “çıplaklıklarını” her türlü gurur ve kendi yaptıkları işler ile örtmeye çalışıyorlar. Ayrıca insanlar sık sık yaptıkları kötülüğü inkar ederek, kendilerini savunarak, başkalarını suçluyarak veya suçlarını görmezden gelerek utançlarını örtmeye çalışıyorlar. Başkalarını kandırabiliriz ama kalbimizin içini gören Allah’ı kandıramayız.

Yine de bu hikayenin sonunda, Allah, Adem ve Havva’ya merhamet ile baktığı için azıcık bir umut ışığı görürüz. Adem ve Havva incir yapraklarıyla kendi giysilerini yapmaya çalıştıktan sonra, Allah’ın kendisi, onların bu durumuna müdahale edip onlar için daha iyi bir giysi yapıyor. Onları bir hayvanın derisiyle giydiriyor (Yaratılış 3:21). Allah’ın başlangıçta Adem ve Havva’yı giydirdiği gibi, Kutsal Kitap’ta anlatılan hikayenin devamında da şunu görürüz: Utancımızı tamamen örtebilen tek giysi, Allah’ın sağladığı giysidir.

Çarmıh Ağacı – Kurtuluş

“Çünkü günahın ücreti ölüm, Allah’ın armağanı ise Rabbimiz Mesih İsa’da sonsuz yaşamdır.” -Romalılar 6:23

Kutsal Kitap’ta anlatılan hikaye boyunca, insanlık Allah’a sırtını dönüyor ama Allah insanlığı hiç terk etmiyor. Allah, bir kişi, İbrahim, aracılığıyla İsrail ulusunu, bütün uluslara ışık olsun ve onlara Allah’ın yasasını vererek Allah’a dönüş yolunu göstersin diye yarattı. Allah’ın yasasının özü şudur: “Allah’ı bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla seveceksin” ve “komşunu kendin gibi seveceksin” (Matta 22:37). Yaratıldığımız şekle dönmenin ilk adımı Allah’ı ve başkalarını gerçekten sevmektir. Ancak hiç kimse hiçbir zaman bu yasayı tamamen uygulayamadı. Çünkü günah bizi, Allah’tan ve insanlardan daha çok, başka şeyleri sevmeye yönlendiriyor; böyleyce kötülük dünyada var olmaya devam ediyor. Allah İsrail’e kendi yolunu öğretmek için birçok peygamberler gönderdi ama bu, dünyanın esas problemi olan insanların yüreğindeki günahı tamamen ortadan kaldıramadı. Bu nedenle Kutsal Kitap boyunca Allah sürekli, nihai bir kurtarıcı (Mesih) göndereceğine söz verdi. Bu Mesih, insanları günahlarından kurtaracak (Yeşaya 53) ve dünyayı temelli yenileyecekti. Ama bu kadar büyük bir görevi tamamlamak, bir insandan ve bir peygamberden daha fazlası olmayı gerektirir. Bunu ancak Allah’ın kendisi yapabilir (Yeşaya 9:6-7).

Yıllar sonra (yaklaşık M.Ö. 4) Allah İsa Mesih’i dünyaya göndererek sözünü yerine getirdi. Allah’ın oğlu olarak İsa’nın, (Luka 1:35) insanların günahlarını bağışlama (Luka 5:24), insanlara yaşam verme ve ölüleri diriltme yetkisi vardı (Yuhanna 5:21). Ayrıca tamamen insan olarak, insanların işlediği günahların cezasını, Allah’ın önünde yüklenebiliyordu (İbranice 5:21). Öyle ki İsa kusursuz bir köprü olarak insanlığı Allah’la barıştırdı (2 Korintliler 5:21).

Hiç kimse, güçlü bir kralın, kötülük yapan bir sabıkalının, sarayına girmesine izin vereceğini düşünmez; o halde evrenin kralının buna izin vermeyeceği çok daha kesin değil midir? Eğer Kral’ın oğlu, sabıkalı ile arkadaş olup, onu bağışlayıp kabul etseydi, bu kral, oğlunu çok sevdiği için sabıkalıyı evine kabul edebilirdi. Aynı şekilde Allah da bize kendi oğlunu, İsa’yı, verdi. Öyle ki her kim ona iman ederse Allah tarafından kabul edilir (Yuhanna 3:16). Allah, yaptığımız iyi şeylerden dolayı değil, kendi oğlunu çok sevdiği için bizi kabul ediyor. Bu yüzden İsa Mesih ile olan ilişkimiz aracılığıyla, Allah’la yenilenmiş bir ilişkimiz olabilir.

İsa, hastalara şifa vermesine, insanlara Allah’ın sevgi yolunu öğretmesine ve Allah’a itaat ederek kusursuz bir şekilde yaşamasına rağmen yine de dinsel yetkililer tarafından reddedilip, ölüme mahkum edildi. Onu dövüp kamçıladılar ve çarmıha gerdiler. Tıpkı Adem’in bahçede yaptığı gibi, insanlık bir kez daha Allah’ı reddetti. Ancak bu sefer Allah, Oğlu’nu ölüme götüren insanlığın iğrenç günahını aldı ve bunu dünyaya yaşam veren güzel bir kurbana dönüştürdü. Bu kurban günahlarımızın bağışlanmasını sağladı ve kalbimizdeki günahın gücünü temelli ortadan kaldırdı. İsa çarmıhtayken, bizim için yaptığı işi anlatan şu sözleri söyledi:

“Baba, onları bağışla çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar” (Luka 23:34) – İsa çarmıhtayken, kendisini çarmıha geren kişilere baktı ve bağışlanmaları için Allah’a dua etti… Kutsal Kitap, “Allah sevgidir” deyince sadece samimi bir arkadaşa veya aile üyelerinden birine duyulan sıcak bir histen bahsetmiyor. Allah’ın sevgisi; düşmanlarına şefkat ile yaklaşan, sevilmeyenleri seven, yüzüne tüküren kişileri bağışlayan bir sevgidir. Bizim sevgimizin sınırları vardır ama Allah’ın sevgisi sınırsızdır. Kendisine karşı yapılan kötülük, onun sevgisini yok edemez, hatta bunun da ötesinde, düşmanları ailesi olsun diye düşmanları için kendi oğlunu çarmıha gönderdi. Aynı şekilde şimdi bile Allah, İsa’ya güvenen her kişiye, artık Allah’ın düşmanları değil de sevgili çocukları olsunlar diye, bağışlanma imkanı sunuyor.

“Allah’ım, Allah’ım, neden beni terk ettin?” (Matta 27:46) – Muhtemelen İsa’nın çarmıhtaki en zor anı, çivinin ellerini deldiği an değil, günahlarımızın lanetinin ona yüklendiği ve babası tarafından terk edilmiş hissettiği andı. Adem’in bahçede günah işleyip Allah tarafından reddedildiğinde hissettiklerini, şimdi İsa tecrübe ediyordu. Böylece Adem ve bütün iman edenler yeniden Allah tarafından kabul edilebilir. İsa, çarmıhta Allah tarafından bizim yerimize terk edildi, öyle ki İsa’nın Allah’la çok yakın olan ilişkisine biz de sahip olabiliriz. Yani İsa sayesinde Allah kendi oğlunu sevdiği gibi bizi de çok seviyor (Yuhanna 17:23).

“Sen bugün benimle birlikte cennette olacaksın” (Luka 23:43) – İsa’nın yaşadığı son saatlerde, onun yanında çarmıha gerilmiş olan bir hırsız, O’na iman ederek şöyle söyledi: “Ey İsa, kendi egemenliğine girdiğinde beni an.” İsa hırsıza şu sözü verdi: “bugün benimle birlikte cennette olacaksın.” İsa bu adama sonsuz yaşam vaat etti. Ama bu adamın kim olduğunu hatırlayın: iyi bir adam değildi aksine günahlı yaşamından dolayı yargılanan ve mahkum edilen bir hırsızdı. İsa onu, iyi bir adam olduğu için değil ama İsa’nın kim olduğunu bildiği ve O’na güvendiği için bağışladı ve ona sonsuz yaşam verdi. Neticede hepimiz çarmıhtaki bu hırsız gibi, günahlarımızdan dolayı ölüp yargılanacağız. Ama şu anda bile İsa, kendi adını her çağırana, en kötü günahkara bile, sonsuz yaşam vaat ediyor. İsa, yeterince iyi olan insanların cennete girmeleri için, onları kurtarmaya gelmedi. O cennete girmeyi hak etmeyen kötü kişileri kurtarmaya geldi. Ve İsa, dünyanın kurtarıcısı olarak günahkarların cezasını yüklenebilecek ve onların günahlarını tamamen bağışlayabilecek güçtedir.

Bahçedeki Adem ve Havva gibi, biz de utancımızı örtmek için kendimize giysi yapmaya çalışıyoruz. Biz günahımızı iyi şeyler yaparak, oruç tutarak, dua ederek, zekat vererek örtmeye çalışıyoruz ama bu zavallı “giysiler” in hiçbiri Allah’ın önünde utancımızı örtemez. Yalnızca İsa’nın yaptığı mükemmel iş, bu utancı ortadan kaldırabilir. Allah Adem ve Havva’yı bahçede nasıl giydirdiyse, bizi de o şekilde, çarmıhta, günahımızın “çıplaklığını” kendi oğlunun doğruluğuyla örterek giydirdi.

Yeni Yaşam Ağacı – Yenileme

“Onların gözlerinden bütün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak. Artık ne yas, ne ağlayış, ne de ıstırap olacak. Çünkü önceki düzen ortadan kalktı. Tahtta oturan, “İşte her şeyi yeniliyorum” dedi” -Vahiy 21:4-5

Tıpkı Adem aracılığıyla bütün insanlara fiziksel ve ruhsal ölüm geldiği gibi şimdi de İsa aracılığıyla bize sonsuz yaşam geldi. İsa, çarmıhta öldükten üç gün sonra ölümden dirilerek, O’na iman eden herkes için ölümün gücünü yendi. İsa’ya iman edenlerin artık, onun dirilişiyle çok yakın bir bağı var. Yani İsa’nın kendisi diyor ki “ben yaşadığım için siz de yaşayacaksınız” (Yuhanna 14:19). Üstelik, İsa’da olan kişilerin artık ölümden korkmalarına gerek yok. Çünkü İsa bize şu şekilde söz verir: “Diriliş ve yaşam Ben’im. Bana iman eden kişi ölse de yaşayacaktır. Yaşayan ve bana iman eden asla ölmeyecek” (Yuhanna 11:25-26).

İsa sonsuz yaşamdan bahsettiğinde, bunu sadece fiziksel olarak sonsuza dek yaşamak anlamında söylemedi. Zaten sonsuza kadar günahın lanetinin altında yaşamak, gerçek yaşam değildir, sonsuz ıstıraptır. Kutsal Kitapta bahsedilen sonsuz yaşamın anlamı çok daha derin. İsa bunu şöyle açıklıyor: “Sonsuz yaşam, tek gerçek Allah olan seni ve gönderdiğin İsa Mesih’i tanımalarıdır” (Yuhanna 17:3). Sonsuz yaşam, yaşamın kaynağı olan Allah’la yeni bir ilişki kurulduğunda başlıyor. Ve bu andan itibaren, Allah tarafından içinize dikilen ve asla yok edilemeyen bir tohum gibi, bu sonsuz yaşam, hayatınızın her alanını değiştirerek Allah’ın suretinde yaşamanızı mümkün kılıyor. Fiziksel olarak öldükten sonra, günahtan dolayı ölseniz bile, içinizde yaşayan bu tohum, (yani tamamen yenilenmiş olan siz) Allah’la cennette yaşamaya devam edecek.

Allah’ın, kendi suretinde bizi yenileyerek içimizde başlatmış olduğu mucizevi iş, İsa’nın geleceğini vaat ettiği Kutsal Ruh aracılığıyla gerçekleştiriliyor. İsa, bu armağanın sonsuza dek bizimle olacağına dair bize söz verdi (Yuhanna 14:6). Kutsal Ruh, bize yaşam veren (Romalılar 8:11), Allah ile aramızda güçlü bir bağ kurmamızı sağlayan (Romalılar 8:16), günahı yenmemize yardım eden (Romalılar 8:13) ve iman eden kişilerde yaşayarak onların kalplerini İsa’nın suretine dönüştüren Allah’ın kendi ruhudur. Bu sayede bu kişiler İsa’nın kendini feda eden sevgisini yaşam biçimi haline getirip onu takip ediyorlar (Romalılar 8:29). Çarmıhta, İsa aracılığıyla bize bağışlama ve yaşam getirildiği gibi, şu anda da bu bozulmuş dünyaya Kutsal Ruh aracılığıyla, insanların kalpleri birer birer değiştirilerek “şalom” getiriliyor. İsa’ya ilk iman edenlerin bazıları, Kutsal Ruh tarafından öylesine değiştirildi ki, aralarında yardıma ihtiyacı olan birilerini gördüklerinde, yardım etmek için, sahip oldukları evleri ve toprakları satıp onlara verdiler (Elçilerin İşleri 4:32-35). Böylece onlar İsa gibi davranıyorlardı. Çünkü İsa, Allah’ın oğlu olarak zengin olduğu halde bizim uğrumuza yoksul oldu (2 Korintliler 8:9). Eğer bir kişi Allah’ın sevgisinin ne demek olduğunu gerçekten bilirse, başkalarını doğal olarak Allah’ın sevdiği gibi sevmeye başlar.

Bu dünya, günah yüzünden bozulmaya devam ettiği halde, Allah’ın dünyayı kendi doğruluğuyla yargılacağı ve dünyaya şalomu tamamen geri getireceği gün gelecek. Günah içinde ve Allah’tan ayrı olarak yaşamayı sevenler, arzularının meyvesine teslim edilecekler. Yani Allah’ın varlığından ve sonuç olarak Allah’ın bu dünyadaki zevk aldığımız bereketlerinden sonsuz ayrılığı tecrübe edecekler ve maalesef bu durum, kendi günahları yüzünden sonsuz bir yıkım ile sonuçlanacak (Vahiy 20:11-15). Öte yandan, günahlarını itiraf edip, tövbe edenler ve İsa’nın bizim için dökülen kanı aracılığıyla Allah’ın sonsuz yaşam armağanını alanlar, İsa’nın yaptığı işin meyvesini teslim alacaklar. Yani İsa’nın son bulmayan yaşamı bize verilecek (Yuhanna 3:16-21). Onlar Aden Bahçesi’nin şalom’una kavuşturulacaklar. Aslında bu sefer, çok daha güzel bir bahçeye kavuşturulacaklar, yani yeni dünyaya ve yeni cennete (Vahiy 21:1). Kutsal Kitap diyor ki cennette yeni bir yaşam ağacı olacak ve “bu ağacın yaprakları uluslara şifa vermek içindir” (Vahiy 22:2). O zaman bütün yanlışlar tamamen düzeltilecek. Kötülük, ölüm, utanç olmayan bir dünya gelecek ve ilk bahçede olduğu gibi Allah, halkıyla yüz yüze ve çok yakın bir ilişki içinde sonsuza dek yaşayacak. Allah’ın verdiği bu ücretsiz armağan, günahtan dönen ve sonsuz yaşam için İsa’ya iman eden herkes içindir. Şu anda bile İsa bize şöyle sesleniyor: “Gel! Susayan gelsin. Dileyen, yaşam suyundan karşılıksız alsın” (Vahiy 22:17).